سودى در حكميت كه نصيب معاويه مىشد ، سود مىبرد ؛ زيرا وعده امارت مصر را از معاويه گرفته بود . . . اما ابن عباس از رسيدن خلافت به على عليه السّلام ، هيچ نصيبى نمىبرد و آيا مگر ممكن بود كسى در على عليه السّلام طمع كند ؟ كسانى كه با على عليه السّلام كار مىكردند ، تنها خدا را در نظر داشتند ؛ زيرا او هيچ سهم ويژه‌اى براى كسى قرار نمىداد . بنابراين ترس از ابن عباس تنها از آن‌روى بود كه وى توانايى برخورد و مقابله با ترفند و نيرنگ عمرو عاص را دارد و هماوردى با عمرو عاص تنها از هوش و ذكاوت چون ابن عباسى برمىآيد . » « 1 » ( و خذوا مهل الأيّام ) شما را اندرز دادم ، پس پيش از رفتن فرصت گوش فرا دهيد . آنان پس از رفتن على عليه السّلام به سختى پشيمان گشته و ديگر پشيمانى سودى نداشت . ( و حوطوا قواصي الإسلام ) مناطق مختلف كشور اسلامى را پاسبانى كنيد و در برابر يورش‌هاى دشمنان اسلام بايستيد . ( أ لا ترون إلى بلادكم تغزى ) سپاهيان معاويه پس از حكميت به مناطق مختلف حكومت امام على عليه السّلام يورش مىبردند كه امام عليه السّلام در اينجا به اين يورش‌ها اشاره دارد . يادآور مىشوم كه فقرات پايانى اين خطبه به آن ضميمه شده و در اصل در ضمن اين خطبه نيستند . شريف رضى گاه بخش‌هايى از سخنان امام عليه السّلام را در ضمن يك خطبه گرد مىآورد . ( و إلى صفاتكم ترمى ) واژه « صفاة » به معناى سنگ سخت است كه در اينجا به نيرو و توان سپاهيان على اشاره دارد . اين بند مىگويد كه دشمن نيروى شما را هدف گرفته است .

--> ( 1 ) . نك : على ابن ابى طالب بقية النبوة و خاتم الخلافة ، 498 ، چاپ سال 1967 م .